Kerim Candan
Kerim Candan

İzolasyon Psikolojisi

13 Nisan 2020
3 dk Okuma
2 yıl önce
İzolasyon Psikolojisi

Geçtiğimiz günlerden birinde bazı ev ihtiyaçları için evden çıkmam gerekiyordu. Hazırlanıp çıkarken, yüzüme maskemi takıp burnuma ayarladım, yolda lazım olacağını düşünerek, cebime birkaç tane peçete koydum, çocuklarla hanımla helalleşip besmele çekerek evden çıktım (!)

Asansör yukarı katlardaydı. Düğmeye basıp çağırıp çağırmama arasında kararsız kaldım. Çünkü düğmeye basıp çağırmak ve aşağı inmek için içerideki düğmeye basmam gerekiyordu, vazgeçtim. Neyse yürüyeyim diyerek merdivenlere yöneldim. Apartman çıkış kapısına gelince cebimden temiz bir peçete çıkarıp kapıyı çektim. İkinci kapı arkamdan kapanırken elimdeki peçetenin aynı yüzünden dışarıdaki kapıyı açtım.

Dışarı çıkar çıkmaz elimdeki potansiyel corona şüpheli peçeteyi çöpe attım. Burada apartman girişine asılmış olan dezenfektan tüpüne “elimle mi kolumla mı bassam” diye kısa bir süre ikilem yaşadıktan sonra elimle basıyorum. Çünkü bastığım yerde virüs olsa bile dezenfektan ile iyice ovalayıp sürteceğim için ellerlimde virüslerin yaşama şansının olmayacağını düşünüp rahatlatıyorum kendimi…

En az temasla dışarı çıkmayı başarmıştım…

Evet, ama daha yolun başında idim. Henüz hangi tehlikelerle karşılaşacağımı bilmiyor olabildiğince temkinli ve tedbirli caddeye doğru yürümeye başladım. Gördüğüm birkaç tanıdığa selam vererek nihayetinde caddeye ulaştım. Çarşıya gitmek için “dolmuşa mı binsem, otobüse mi binsem?” diye düşündükten sonra dolmuşta sosyal mesafenin korunmasının güç olduğunu düşünerek otobüsü beklemeye karar verdim.

Neticede otobüs gelince yüzümdeki maskeyi yoklayarak bindim ve kartımı okuttum. Hiçbir yere temas etmemeye çalışarak izolasyon mesafesine uygun bir koltuğa oturdum. Bu arada Belediye, ikili koltukların birine “bu koltuğa oturmayınız” diye uyarılar asarak kişiler arası sosyal mesafeyi korumaya yönelik uygulama başlatmış.

Zaten boş denecek kadar az olan otobüs içinde herkes birbirinden uzak durmaya gayret ederek yolculuk ediyor. Kimseye dokunmadan binip inerseniz ne güzel, yok hasbel kader bir yerlere temas ederseniz aklınızda şüphe kalıyor.

Ha otobüs içinde yer yer “bu alan dezenfekte edilmiştir” yazısı görünce bir nebze olsun rahatlıyorsunuz ama yine de kesin değil…

Alacaklarımı alıp dönüş için otobüs beklemeye başlıyorum. Bunun için ekseriyetle Mevlana Türbesinin Güney yönündeki ziyaretçi kapısının karşısındaki durağı ya da hemen önündeki tramvay durağını kullanıyorum. Sizin için bu önemsiz detayı geçiyorum ve konuya devam etmek istiyorum. Biri ile kaldırımda karşı karşıya gelirsek birbirimize mutlaka uzak geçiyoruz.

Ardından elimde birkaç poşetle gelen toplu taşıma aracına binerek eve dönerken bir corona bulaşı olup olmadığına dair gittiğim yerleri ciddi bir kontrolden geçiriyorum. Elimle temas etmek zorunda kaldığım yerleri sayıyor, temas olmuşsa yüz, göz, burun ve kulak gibi duyu organlarıma uzak tutarak olası bulaşma riskini azaltmaya çalışıyorum. Elbette bunlara dikkat edeceğiz fakat gördüklerimiz bütün bunlara rağmen bu salgının herkese eşit bulaşma düzeyinde olduğu, çok kolayca kişiden kişiye geçebildiği dönünde açıklamalar yapıldı. Böyle olsa da biz önce tedbirlerimizi alıp sonra Allah’a tevekkül etmekle yükümlüyüz..

Eve kadar gelmişsem yine 0 temas anlayışı ile daire kapısına kadar geliyorum. Zile basıp kapıyı açıp elimdeki poşetleri veriyorum. Önce hanım kapının önünde ellerime kolonya döktürerek güzelce bir ovuyorum. Ardından eve girip duş alıp ev çamaşırları giyiyorum. Dışarı çamaşırlarını sadece dışarıda kullanıyorum. Buna rağmen hala rahat değilim. Bir süre çocuklara uzak ve mesafeli duruyorum. Neticede bir iki saat geçip de kendimde bir anormallik görmezsem günlük ev yaşantıma devam ediyorum.

Bu kısa bir günün özeti fakat psikolojik olarak bir birikmişlik ve olumsuz etkilenme var. Sürekli eve kapanıp saatlerce günlerce dışarıya hasret yaşamak zor bir durum. Fakat covid-19 bulaşması ve yoğun bakımda yatmaktan evde yatmak daha iyidir düşüncesi ile biraz daha sabırla beklemeye devam delim.  Bu zamanda ev içi sorumluluklar ve çocuk bakım işlerinde eşler birbirlerine yardımcı olmalıdırlar. Bu zor zamanlarda en etkili psikolojik destek profesyonel bir yardımdan önce eşler arası sevgi, saygı ve paylaşımdır. Evde Kal Türkiye…

Yorum Yazın